Rozbite to opowieść o ciele, jego pamięci, integralności z umysłem. W procesie tworzenia przyglądam się własnemu ciału, obserwuję mieszkające w nim emocje, ślady bliskich mi osób, wspomnienia mniej i bardziej przyjemne. Moje ciało zostaje odbite w postaci form gipsowych, a następnie powielone przy pomocy masy ceramicznej. Intencjonalnie wybieram właśnie to medium. Glina w swej plastyczności, odbiorze, jest niezwykle bliska tkance ludzkiej. Po dwukrotnym wypale, nałożeniu szkliwa, zmienia swoją strukturę, staje się twarda, zimna i krucha. Moje ciało w procesie zmian ulega rozbiciu. Staram się zatrzymać destrukcję, wykorzystać ten proces do stworzenia czegoś nowego. Postanawiam przejąć kontrolę nad zachodzącymi zmianami, zaczynam się nimi bawić. Multiplikuję wybrane elementy, ozdabiam je kobaltowymi rysunkami, tekstami ( w tym fragmenty tekstów Alicji Zaradkiewicz), tworzę nowe układy. Kruche, zimne, ceramiczne części zestawiam z ciałem zarejestrowanym w filmie. W trakcie ruchu, ciało “samo” tworzy rysunki, ślady. W eksperymencie, który przeprowadza na mnie Joanna Gruchalska, możemy obserwować ciało traktowane dosłownie, mówiące więcej niż słowa. Ciało, będące pierwszą formą komunikacji. (Martyna Zaradkiewicz)
Galeria Tętno 18.05 – 09.06.2019
Instalacja prezentowana w 2019 podczas Triennale Rysunku w wystawie konkursowej weltschmerz
https://magazynszum.pl/do-trzech-razy-sztuka-triennale-rysunku-wroclaw-2019
